بی تو گریستم گذرِ خاطرات را

بی تـــو گریستـــم گـــــذرِ خاطـــــرات را
این پیـــچ راهِ غمـــــزده ی گیج و مات را

با خود مرور کردم از آغــــاز تا به خــتم
آنقدر، لحظــه هـــای پر عید و برات را

خوابِ بلنــــدِ سبزِ درخـــــت و گیــــــاه را
برهـــم زدم به گریــــــه نشانـدم نبات را

دریا هنــوز پر ز هیاهوی عشــق ماست
از موج ها شنیــــدم هـم اکنون صدات را

گلبته ها درختــچه ها ، سبزه هـــای راه
گـــم کــرده گویی آیینـــه ی روشنــات را

نای گلــوی عشــق ز فریــــاد ها پراست
پیچیده غـــم گرفتــــه همــــــه کاینات را

مانـــدم سرم به شانهِ بهُـــــتِ خیالِ تو
زفتـــم دو بـــاره با تـــــــو مسیرِ حیات را

از هــق هـــــقِ مکررِ دلتنـــگی های من
تر گشته، دیـدی باز سر شانه هات را؟!

انجیلا پگاهی
/ 0 نظر / 14 بازدید