سرم را میگذارم ...

ســــرم را میــگذارم باز روی شـــانه ات ای غم!
ببین من آمدم پیــشت دوباره با دو چـــــــشمِ نم

گلــــوی گریـــه هایم با همه بی طاقتـــــــی هایم
بریـــزانم کــــنارت ابر های گریه ی پیــــــــــهم

بیادت هــــست بارِ قبل هم با این چنین حالـــــــت،
به زیر ســـقفِ مهر خویشتن ره داده بــــــــودی ام؟

بمن لالایی انــدوه را خــــواندی شـــدی طـــــاقت
هوایِ هق هقم را همصدا گشتی شدی همدم

تنم خسته دلم پژمرده احساسم که یخ بــــسته
بسی خورده سرم بر سنگهای زندگی محـــــکم

دلم خیلی گرفته باز کن آغوشِ مــــهر، ای، غـــــم!
غروبم ده به روی شانه ات، خوابم بده کــم کــــم!


انجیلا پگاهی

10 دسمبر 2012

/ 0 نظر / 35 بازدید